500 metre derinlikteki mağaranın tavanında 50 tonluk yaratığın ayak izleri bulundu
Paleontoloji dünyasında yankı uyandıran keşif, Coss-Mejan bölgesindeki Castelbuco Mağarası'nda gerçekleştirildi. Omurgalı Paleontolojisi Dergisi'nde (Journal of Vertebrate Paleontology) yayımlanan araştırmaya göre, bilim insanları fosilleri incelemek için mağaranın tavanına bakmak zorunda kaldı. 166-168 milyon yıl öncesine tarihlenen bu izlerin, yerin yüzlerce metre altında, ulaşılması zor ve kısmen suyla dolu geçitlerin sonunda bulunması, keşfi türünün en sıra dışı örneklerinden biri haline getirdi.
MAĞARA TAVANINDAKİ ÜÇ BOYUTLU İZLER
Keşfi benzersiz kılan temel unsur, ayak izlerinin mağara tavanında "karşı ayak izi" denilen üç boyutlu kalıplar halinde bulunmasıdır. Jeolojik süreçler sonucunda, dinozorların çamurda bıraktığı orijinal izlerin tortuyla dolduğu ve zamanla alt tabakanın aşınmasıyla bu tortu dolgularının tavan asılı kalıplar şeklinde ortaya çıktığı saptandı. Mağarada belgelenen üç ayrı iz yolu, bu dev canlıların biyomekaniği ve yürüyüş biçimleri hakkında doğrudan kanıt sunuyor.
Fosilleşmiş izler üzerinde yapılan ölçümlerde, baskıların uzunluğunun 1,25 metreye kadar ulaştığı belirlendi. Uzmanlar, bu boyutların yaklaşık 30 metre uzunluğa ve 50 ton ağırlığa erişebilen, sauropod grubuna ait dev otçul titanozorlara işaret ettiğini bildirdi. Korunma derecesi oldukça yüksek olan fosillerde; parmaklar, ayak tabanları ve hatta pençelerin anatomik detayları açıkça görülebiliyor. Özellikle bir baskıda, sağ ayağa ait beş parmağın izleri net bir şekilde ayırt edilebiliyor.
BİLİM DÜNYASI İÇİN YENİ BİR TÜR
Keşfedilen izlerin morfolojik özellikleri, daha önce Jura ve Kretase dönemlerine ait sauropod kayıtlarında rastlanmamış benzersiz detaylar içeriyor. Bu farklılıklar nedeniyle araştırmacılar, "Occitanopodus" adını verdikleri yeni bir iknotakson (ayak izi türü) tanımladılar. Bu yeni sınıflandırmanın, dev sauropodların evrimsel tarihindeki boşlukları doldurması bekleniyor.
Araştırma ekibi, derin karst mağaralarının dış ortamdaki jeolojik oluşumlara kıyasla fosilleri çok daha iyi koruduğunu vurguladı. Bilim insanları, yerin 500 metre altındaki bu "doğal arşivlerin" sadece dinozorların boyutlarını değil, aynı zamanda çevreyle etkileşimlerini ve ayak yapılarını incelemek için eşsiz fırsatlar sunduğunu belirtti. Bu veriler, Orta Jura dönemindeki sauropod evriminin karmaşıklığını ve çeşitliliğini anlama noktasında hayati önem taşıyor.