İran'da 3 yıl tutulup salınan Fransız rehine, kendi ülkesinde vergi sorunlarıyla boğuşuyor

Üç yıldan fazla bir süre İran'da tutulan ve 2023'te serbest bırakılan eski Fransız rehine Benjamin Brière, ülkesine döndüğünde karşılaştığı idari ve mali sorunlardan şikayetçi.2023'te serbest bırakılmadan önce İran'da 1079 gün hapis yatan eski tutuklu, Journal du Net 'e verdiği röportajda, yeniden entegrasyonları sırasında eski Fransız rehinelere devlet tarafından gerçek bir destek verilmediğini söyledi.2022'de İran rejimine karşı casusluk ve propaganda yapmaktan sekiz yıl sekiz ay hapis cezasına çarptırılan Lyon doğumlu Brière, gözaltından çıkışıyla yaşadıklarının da en az tutuklanması kadar şiddetli bir şok olduğunu belirtiyor.Brière, "Hayal etmesi zor ama serbest bırakılmak çok zor, en az tutuklanmak kadar şiddetli" dedi. Ona göre eski rehineler esaretlerinin idari, mali ve psikolojik sonuçlarıyla tek başlarına yüzleşmek zorunda kalıyorlar.Benjamin Brière Fransa'ya döndüğünde, sosyal güvenlik ve France Travail kayıtları da dahil olmak üzere birçok idari kayıttan silindiğini öğrendiğini söylüyor. Haklarını yeniden etkinleştirmek için vergi makamları da dahil olmak üzere çok sayıda adım atmak zorunda kaldığını aktarıyor.Brière bu bağlamda, şaşırtıcı bulduğu cevaplarla karşılaştığını anlatıyor."Bana dört yıl boyunca neden hiçbir şey beyan etmediğimi sordular. Hapiste olduğumu ve bunu yapamadığımı söyledim. Vergi memuru bana hapishanede bile vergi beyannamesi vermem gerektiğini söyledi. Ben de İran'da bir hapishanedeydim: 'Bu durumda ailen bunu yapabilirdi' dediler."Brière bu görüşmenin eski mahkumların durumunu anlamada derin bir eksiklik olduğunu gösterdiğini söylüyor."Cezaevinde kaldığım ilk yıl ailemle tek kelime konuşamadım, ikinci yıl ise her dört ila altı haftada bir 15 dakikalık bir telefon görüşmesi yapabildim. Başka bir deyişle, vergi benim önceliğim olmaktan çok uzaktı.Brière sonunda durumunu düzene sokabilmiş olsa da, bu idari mücadelenin kaotik bir yeniden entegrasyon sürecinin sadece başlangıcı olduğunu düşünüyor.Mali açıdan çok istikrarsız bir dönemden geçtiğini anlatan eski rehine; barınma, yemek ya da danışmanlık masraflarını karşılayacak kaynakları olmadığı için ailesinin ve arkadaşlarının yardımına güvenmek zorunda kalmış.Hala birkaç aylık işsizlik maaşı olmasına rağmen, bunu alabilmek için uzun bir idari mücadele vermek zorunda kaldığını söylüyor. Durumu ancak bir parlamento üyesinin dönemin çalışma bakanına doğrudan müdahale etmesiyle çözülebilmiş.Brière, kendi kişisel vakasının ötesine bakarak, yurtdışında bir rehine vakasını yönetmenin aileler için yarattığı yükün de altını çiziyor ve SOS Otages derneği ile birlikte eski Fransız rehineler için özel bir yasal statü oluşturulması çağrısında bulunuyor.Ayrıca, eski tutukluların sadece çevrelerine ya da geleneksel sosyal haklarına güvenmelerini önlemek için, yeniden entegrasyon döneminde temel ihtiyaçlarını karşılayacak geçici bir ödeneğin başlatılması çağrısında bulunuyor.